Düşündümde hayallerimi yazacak kadar temiz değil burası. Her tarafını sahte insanlar sarmışken, düşünmeden birbirini üzen insanlar varken neden hayallerimi gözü boyanmış insanlara anlatmayı tercih edeyim? Bir de şöyle düşünelim harika hayallerin varken sahte insanların girip hayallerini mahvetmesi.. ah ne üzücü dimi. Peki ya biz ne kadar gerçek olabiliyoruz? Hayata hep bir soruyla yaklaşmak daha doğru değil mi gerçekten? Binlerce soru varken bizim sadece hiç birini umursamadan yaşamamız ne kadar doğru peki? Biz gerçeklerden kaçarken neden hissi olmayan sahteliklere sığındık? Bir düşünsenize gerçekten kaçarken takılıp düşmekten mi korkuyoruz yoksa gerçekten hissettiğimiz acılardan mı?
